آواکس

در پروژه عکاسی کارگاه ریخته‌گری آواکس، چالش اصلی این بود که چگونه می‌توان از فضایی که در نگاه نخست صرفاً صنعتی، خشن و عملکردمحور به نظر می‌رسد، روایتی تصویری خلق کرد. پرسش اصلی پروژه نه ثبت صرف محیط کار، بلکه کشف ظرفیت‌های بصری نهفته در دل فرآیندهای تولید و مواد خام بود.

بر همین اساس، تصمیم گرفته شد به جای تکیه بر الگوهای رایج عکاسی صنعتی و تبلیغاتی، رویکردی مستندتر در پیش گرفته شود. تلاش بر این بود که امکانات خود کارگاه، ابزارها، فضاها و فرآیندهای تولید به عناصر اصلی روایت تصویری تبدیل شوند و تصاویر، واقعیت محیط را بدون آرایش یا بازسازی بازتاب دهند.

در میان عناصر موجود، فلز مذاب و گدازه‌های درخشان به دلیل حضور چشمگیر، رنگ‌های زنده و تضادشان با فضای سرد و زمخت کارگاه، به عنصر محوری مجموعه تبدیل شدند. این تضاد بصری امکان خلق تصاویری را فراهم می‌کرد که در عین مستند بودن، واجد کیفیتی شاعرانه و تأثیرگذار باشند.

در طول پروژه، تلاش شد سختی، فرسودگی و خشونت ذاتی محیط کار پنهان یا تلطیف نشوند. برعکس، این ویژگی‌ها به عنوان بخشی از هویت بصری مجموعه در مرکز توجه قرار گرفتند. یکی از منابع الهام پروژه، زیبایی‌شناسی خرابه‌ها (Ruin Aesthetics) بود؛ رویکردی که زیبایی را نه در نظم و صیقل‌خوردگی، بلکه در آثار زمان، فرسایش، زبری و ردپای کار و ماده جست‌وجو می‌کند. حاصل این نگاه، مجموعه‌ای از تصاویر بود که در مرز میان عکاسی مستند صنعتی و مطالعه‌ای بصری درباره ماده، کار و فرسودگی حرکت می‌کرد.