کافه ۵۲ هرتز

کافه «۵۲ هرتز» بر پایه‌ی مفهومی منحصربه‌فرد شکل گرفته است؛ الهام‌گرفته از نهنگی که به‌عنوان تنهاترین نهنگ جهان شناخته می‌شود. این نهنگ برخلاف دیگر نهنگ‌ها که در فرکانس‌های ۱۲ تا ۲۵ هرتز آواز می‌خوانند، در فرکانس ۵۲ هرتز آواز می‌خواند، فرکانسی که برای دیگران قابل دریافت نیست و همین ویژگی، او را به نمادی از تنهایی و ناتوانی در برقراری ارتباط تبدیل کرده است.

کافه «۵۲ هرتز» با تکیه بر این روایت، خود را به‌عنوان پناهگاهی برای انسان‌هایی تعریف می‌کند که تجربه‌ی نوعی از تنهایی یا نادیده‌گرفته‌شدن را با خود حمل می‌کنند؛ فضایی برای شنیده‌شدن، حتی اگر در سکوت.

در عکاسی این پروژه، تلاش شد این ایده در زبان تصویر نیز امتداد پیدا کند. با استفاده از کنتراست‌های شدید نوری و فضاسازی دوگانه، تقابل میان «درون» و «بیرون» شکل گرفت؛ جایی که فضای بیرونی به‌مثابه جهانی سرد و فاصله‌دار و فضای داخلی به‌عنوان قلمرویی صمیمی‌تر و انسانی‌تر بازنمایی شد. این دوگانگی، در نهایت در خدمت تقویت مفهوم مرکزی پروژه قرار گرفت: جست‌وجوی ارتباط در دل تنهایی.